'Elk landschap bewaart de herinnering aan de wind, elk blad behoudt een fragment van de wereld.'
De sculpturen van Sylviane Pricaz dialoog in hetzelfde gemompel, die van de natuur die ademt, transformeert en zich herinnert.
De sculpturen van Sylviane Pricaz dialoog in hetzelfde gemompel, die van de natuur die ademt, transformeert en zich herinnert.
Het keramiek, gevormd door handen en stilte, draagt daarin het ritme van de grond, het spoor van de wind, de kwetsbaarheid van het leven.
De echo die in de bladeren leeft, is een ontmoeting tussen licht en materie, tussen wat doorgaat en wat overblijft.
Het is een langzaam, aandachtig luisteren — van de wereld die nog steeds spreekt, door vorm, kleur, aarde.
De echo die in de bladeren leeft, is een ontmoeting tussen licht en materie, tussen wat doorgaat en wat overblijft.
Het is een langzaam, aandachtig luisteren — van de wereld die nog steeds spreekt, door vorm, kleur, aarde.
